ورزش حرفه ای نتیجه ی طبیعی سیر ورزش مدرن بود. به عبارتی هم می توان گفت: آخرین منزل ورزش مدرن بود. به همان سان که بروز صفات عدالت. شجاعت، عفت و غیرت، گذر از منزل جوان مردی و ورود درسلک اهل فتوت و بالاخره فرود در مقام ولایت، نتیجه ی طبیعی سیر تربیت بدنی سنتی بود. چه، ورزشکار، در اولین کلاس مدرسه ی جوانمردی، با گذر از ساحت مرگ آگاهی ، می آموخت که باید با ترک هواجس نفسانی میثاق خویش را با فطرت پاک و ساحت ربانی استوار سازد تا بتواند پذیرفته ی مکتب فتیان شود. این سیر تدریجی ورزشکار را تا فنای همه ی جلوات نفس ملون و ظهور صفات جمال و حلال خداوندی پیش می برد و فطرت را در او به کمال می رساند و مقیم درگاه امام حی و حجت بالغه می ساخت. علی رغم آنکه غلبه ی هوی و اصالت یافتن تمنای حیوی و تنومندی جسمانی (همان که در ذات ورزش مدرن بود) «پروفسیونالیسم(1)»نفس سیری ناپذیر او را وا می داشت تا خود را بریده ازکلام قدسی و سنت اهل فتوت و ولایت، مشرف برهمه ی اعمال و سکنات آدمی کند